میر عبدالرحمن  خوافی  خراسانی  از  شاعران قرن  دوازدهم  هجری  است .  وی " گرامی " تخلص می کرد و در هندوستان ساکن بود.او در زمان  پادشاهی عالمگیر در هند متصدی امور دیوانی بوده و به  " وزارت خان "  ملقب شده است. به نوشته ی تذکره شمع انجمن و تذکره نتایج الافکار گرامی در  اواخر عمر فلج شده و در سال ۱۱۲۴ ه. ق. درگذشته است. 

 این بیت از اوست :

       شد فصل گل و دامن ساقی نگرفتیم                    

                                        هنگامه ی مستی به بهار دگر افتاد